Cindy vertelt over haar moeilijke zoektocht naar een woning en het belang van een permanente plek om te wonen.

1. Iets meer over jezelf

Cindy van Wieringen, 51 jaar. Geboren en getogen in Noordwijkerhout en ik woon samen met mijn partner Jacq nu bijna twee jaar aan de Pilarenlaan in appartementencomplex Bethlehem. Maar daar is wel een heel verhaal aan vooraf gegaan: ik ben vijfenhalf jaar thuisloos geweest. Ik zeg bewust niet dakloos, daar zit wel een verschil tussen. Maar laat ik beginnen bij het begin. 1 april 2019 vertrok ik bij mijn ex-man en maakte ik al snel een afspraak bij Padua, voor hulp. Ja, dat was mijn verwachting, maar dat viel vies tegen. De simpele vraag was of ik ingeschreven stond bij HRW, wat niet zo was. Dan konden ze niks voor me doen. Moest ik dan onder een brug gaan slapen? Dat is dan uw keuze, maar het zou de mijne niet zijn…

Ik heb een stacaravan gekocht op camping Vogelenzang, zodat ik in ieder geval in de zomermaanden ergens kon verblijven. Maar daar kon ik me natuurlijk niet inschrijven. Ik werk in een kapsalon, en heb daar gevraagd ‘Wie weet er iets voor mij?’. Zo ben ik een traject ingegaan van de ene tijdelijke woning naar de andere. Vaak niet legaal, met flinke huurprijzen. Na verloop van tijd ontmoette ik Jacq. Net als ik was hij thuisloos. We hebben een tijdje samen in een bovenwoning in De Zilk gewoond, boven de Vomar in Noordwijkerhout en in Hillegom. En tussendoor altijd weer naar de camping in de zomermaanden. Woon je niet legaal, dan kun je je nergens inschrijven. En inschrijven bij een ander kan wel, maar heeft vaak gevolgen voor die persoon.

Toen kreeg Jacq kanker en startte een heftig traject van behandelingen. Dat was uiteraard een hele pittige tijd, zeker zonder eigen woning. Hij moest revalideren in de caravan… Tussen de operaties door hebben we bij HRW een urgentieverklaring op medische gronden aangevraagd én gekregen. Na een hoop gedoe en wachten stonden we eindelijk op nummer 1 voor deze woning. Bethlehem: hoe toepasselijk. De caravan kon weg, en we logeerden tijdelijk bij mijn ouders. Toen bleek, vlak voor de oplevering, dat ons inkomen te hoog was. Je snapt dat onze wereld instortte. Uit pure wanhoop heb ik toen de lokale politiek, directie Padua, HRW, de burgemeester en de pers aangeschreven. Help… ik weet het niet meer. Lang verhaal kort: met de nodige hobbels is het uiteindelijk goed gekomen en is er een uitzondering gemaakt.

2. Ingeschreven bij HRW

Het heeft alles bij elkaar vijfenhalf jaar geduurd. Maar zonder die urgentieverklaring op medische gronden hadden we nog steeds geen huis.

3. Hoe is het hier wonen?

In het begin voelden we eigenlijk niks. We konden amper bevatten dat we legaal een dak boven ons hoofd hadden. Een eigen thuis, en niet tijdelijk… Inmiddels zijn we bijna twee jaar verder. We zijn ontzettend dankbaar dat we hier wonen en het gaat goed met ons. Extra grappig is dat ik als kind hier om de hoek heb gewoond. Ik speelde bij dat slootje, heb er zelfs op geschaatst.

4. Betrokken bij de buurt

Jacq en ik zijn veruit de jongste bewoners binnen Bethlehem en vinden het echt geen enkel probleem om wat kleine klusjes te doen voor anderen. Een lampje vervangen of zo, of even kijken waarom de tv het niet meer doet. Dat omzien naar de ander is voor ons vanzelfsprekend.

5. Vragen of tips voor Padua

Begin dit jaar heb ik een gesprek met directeur Anneke Allewijn van Padua aangevraagd. ‘Ik heb jullie nodig. Ik kan en wil niet steeds een error krijgen als ik het woord Padua hoor of lees. Dat is niet goed.’ Ik wilde onze nare ervaringen los kunnen laten en kijken hoe zij ervan kunnen leren. We snappen echt wel dat Padua niet alle regeltjes rondom wonen zelf heeft verzonnen. Maar de medemenselijkheid was vaak echt ver te zoeken. Het werd een goed gesprek en de directeur heeft de handschoen opgepakt als het gaat om bewustzijn binnen de organisatie. Want wat er ook speelt, het gaat altijd om mensen. Het is mooi dat de inkomensgrens als criterium nu is losgelaten voor alle mensen met een urgentieverklaring. En er zijn 10 woningen als proef aangewezen, speciaal voor spoedzoekers. Dus er gebeurt veel, en ons contact is heel goed. Op verzoek praat ik op Prinsjesdag op een bijeenkomst van politici over het onderwerp spoedzoekers. Dat doe ik uiteraard graag; iedereen, zeker ook in de politiek, moet de mens achter de vraag en situatie blijven zien.